หรือแท้จริงแล้ว นี่คือการเดินทางกลับบ้าน

ความจริงแล้ว ก่อนจะเป็นนักวาด อาร์ตเคยเป็นนักเขียนสมัครเล่นมาก่อน

ในยุคที่เว็บไซต์ชุมชนนักเขียนยังเป็นพื้นที่รวมตัวของคนรักการอ่านและการเขียน อาร์ตเคยนำผลงานของตัวเองไปเผยแพร่ตามเว็บไซต์ต่าง ๆ งานส่วนใหญ่ในเวลานั้นเป็นเรื่องสั้น เพราะอาร์ตรู้ตัวดีว่าอาจเขียนนิยายขนาดยาวไม่จบ แต่หากเป็นเรื่องสั้น อาร์ตสามารถพาเรื่องราวเดินทางไปจนถึงตอนจบได้ภายในเวลาไม่นาน

หลังจากนั้น อาร์ตเริ่มทำงานประจำและค่อย ๆ ห่างจากงานเขียนไป แม้ระหว่างทางจะเคยกลับมาเขียนนิยายแฟนตาซีเรื่อง “ยูฟอร์สเมอร์” และเขียนไปได้ประมาณครึ่งเรื่อง แต่สุดท้ายต้นฉบับก็หยุดอยู่ตรงนั้น

เมื่อไม่ได้เขียน อาร์ตก็หันกลับไปหาสิ่งที่เรียนมาและทำได้ดีมาตลอด นั่นคือการวาดภาพ

อาร์ตเรียนจบทางด้านศิลปะ การวาดรูปจึงเป็นทักษะที่คุ้นเคยและเป็นเรื่องที่ทำได้ไม่ยาก อาร์ตวาดภาพจำหน่าย ทำสติกเกอร์ LINE เปิดสอนวาดภาพ และนำผลงานไปเผยแพร่หรือจำหน่ายบนเว็บไซต์หลายแห่ง เช่น Creative Fabrica, Etsy, Creative Market และ Adobe Stock รวมถึงสร้างเพจและเว็บไซต์เกี่ยวกับการวาดภาพของตัวเองควบคู่กันไป

อาร์ตใช้เวลาอยู่กับงานวาดภาพอย่างจริงจังประมาณหกถึงเจ็ดปี และเคยบอกตัวเองมาโดยตลอดว่า เราคงชอบวาดรูป เพราะอาร์ตเรียนจบมาทางนี้ วาดภาพได้ดี และสามารถนำทักษะนี้มาสร้างเป็นผลงานและคอร์สเรียนได้

แต่ตลอดสองถึงสามปีที่ผ่านมา อาร์ตแทบไม่ได้อัปเดตเพจวาดรูปอย่างต่อเนื่องเลย

อาร์ตพยายามกลับไปอัปเดตอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็ทำได้เพียงช่วงสั้น ๆ ก่อนจะหยุดลงอีก เว็บไซต์วาดภาพถูกปล่อยเอาไว้โดยแทบไม่มีเนื้อหาใหม่ อาร์ตยังไม่กล้าปิดเว็บไซต์ เพราะยังมีนักเรียนที่เรียนคอร์สอยู่ แต่ในขณะเดียวกัน อาร์ตก็เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า เหตุใดการกลับไปทำสิ่งเหล่านี้จึงยากเหลือเกิน

อาร์ตวาดรูปได้ แต่ยังอยากวาดอยู่หรือเปล่า?

อาร์ตทำมันได้ดี แต่รักมันจริงหรือไม่?

และหากรักมันจริง เหตุใดจึงไม่สามารถทำต่อเนื่องได้?

คำตอบที่ค้นพบอาจไม่เหมือนสิ่งที่อาร์ตเคยเข้าใจมาตลอด การเรียนจบทางด้านศิลปะไม่ได้หมายความว่าอาร์ตจำเป็นต้องรักการวาดรูป และการมีพรสวรรค์ในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ก็ไม่ได้หมายความว่าสิ่งนั้นจะต้องเป็นเส้นทางที่อยากเดินไปตลอดชีวิต

ใช่—เราวาดรูปสวย วาดรูปเก่ง ทำผลงานขายได้ และสามารถสอนคนอื่นได้ แต่เมื่อถามตัวเองอย่างตรงไปตรงมา เราจึงเริ่มเข้าใจว่า การวาดรูปอาจเป็นเพียงงานอย่างหนึ่งที่อาร์ตทำได้ดี ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจอยากกลับไปหาในทุกวัน

ในช่วงเวลานั้น อาร์ตจึงเริ่มเข้าใจคำพูดที่ว่า

“ทำงานผิดที่ ต่อให้ใช้เวลาสิบปีก็อาจไปไม่ถึงจุดหมาย”

คำพูดนี้ไม่ได้หมายความว่าหกถึงเจ็ดปีที่ผ่านมาสูญเปล่า เพราะทักษะทั้งหมดจากงานศิลปะยังคงอยู่กับอาร์ต และกลายเป็นส่วนสำคัญของการสร้างพาสเทเลีย แต่สิ่งที่อาร์ตค้นพบคือ ความถนัดกับความรักอาจไม่ใช่สิ่งเดียวกันเสมอไป

พื้นที่ปลอดภัยที่มีชื่อว่าพาสเทเลีย

ประสบการณ์ที่ไม่ดีหลายอย่างในชีวิต ทำให้อาร์ตอยากมีสถานที่สักแห่งซึ่งให้ความรู้สึกปลอดภัย เป็นสถานที่ ที่อบอุ่นทุกครั้งเมื่อได้กลับเข้าไป และเป็นพื้นที่ ที่อาร์ตสามารถอยู่ได้นานเท่าที่ต้องการ โดยไม่ต้องพึ่งพาให้ใครเป็นผู้สร้างความปลอดภัยนั้นให้

อาร์ตจึงเริ่มสร้างพื้นที่ปลอดภัยขึ้นมาด้วยตัวเอง พื้นที่แห่งนั้นมีชื่อว่า “พาสเทเลีย”

เมื่อหันกลับมาทำงานเขียนอีกครั้ง อาร์ตพบว่าประตูบานนี้ไม่เคยปิดตาย มันยังคงเปิดอยู่และรอให้อาร์ตเดินกลับเข้ามาเสมอ

สิ่งที่แตกต่างอย่างชัดเจนคือ เมื่อทำเว็บไซต์เกี่ยวกับการวาดภาพ อาร์ตมักไม่รู้ว่าจะอัปเดตอะไร ความคิดดูเหมือนจะหยุดอยู่กับที่ และไม่มีเรื่องราวใหม่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่เมื่อเริ่มสร้างเว็บไซต์พาสเทเลีย อาร์ตกลับมีข้อมูลมากมายจนแทบไม่มีที่เพียงพอสำหรับใส่ทั้งหมดลงไป

ภายในระยะเวลาประมาณสองสัปดาห์ อาร์ตสามารถเติมเนื้อหาจำนวนมากลงในเว็บไซต์ได้อย่างต่อเนื่อง ความคิดหนึ่งเชื่อมโยงไปสู่อีกความคิดหนึ่ง และทุกครั้งที่เขียนเสร็จ ก็ยังมีเรื่องราวใหม่รอให้เขียนต่ออยู่เสมอ

อาร์ตไม่รู้สึกว่าเจอ "ทางตัน"

ตรงกันข้าม อาร์ตรู้สึกสนุก อบอุ่น และปลอดภัยเมื่อได้อยู่กับงานเขียน อาร์ตอยากใช้เวลาอยู่ในพื้นที่แห่งนี้ให้นานที่สุด และเริ่มเข้าใจว่า บางทีสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอาจไม่ใช่การเปลี่ยนจากนักวาดมาเป็นนักเขียน แต่เป็นการเดินทางกลับไปหาตัวตนที่เคยอยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่แรก

หนึ่งเดือนของการกลับมา

ภายในระยะเวลาประมาณหนึ่งเดือน อาร์ตเขียนสารานุกรมพาสเทเลียไปแล้วเกือบ 600 หน้า สร้างเว็บไซต์พาสเทเลียขึ้นมาหนึ่งเว็บไซต์ และเผยแพร่นิยายตอนแรกลงบน ReadAWrite

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในเวลาเพียงหนึ่งเดือน

เมื่อเปรียบเทียบกับเพจและเว็บไซต์วาดภาพที่อาร์ตพยายามกลับไปอัปเดตอยู่หลายปี ความแตกต่างนี้ทำให้อาร์ตเห็นคำตอบของตัวเองชัดเจนขึ้น

งานวาดภาพอาจเป็นสิ่งที่อาร์ตทำได้ดี แต่งานเขียนคือพื้นที่ซึ่งอาร์ตมีเรื่องราวอยากถ่ายทอดออกมาอย่างไม่สิ้นสุด

เรื่องราวของพาสเทเลียไม่ได้เกิดขึ้นโดยไม่มีการเตรียมงาน อาร์ตมีต้นฉบับและวางโครงเรื่องหลักไปจนถึงตอนจบแล้ว สิ่งที่กำลังทำอยู่ในขณะนี้คือการนำต้นฉบับเหล่านั้นกลับมาเรียบเรียง พัฒนาจังหวะการเล่าเรื่อง และค่อย ๆ เปิดเผยโลกพาสเทเลียผ่านการเดินทางของตัวละคร

เมื่อศิลปะและ AI กลายเป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่อง

อาร์ตต้องขอบคุณ AI ซึ่งเข้ามาช่วยให้การสร้างพาสเทเลียดำเนินไปได้รวดเร็วขึ้น หากไม่มีเครื่องมือนี้ งานจำนวนมากอาจต้องใช้เวลานานกว่านี้หลายเท่า โดยเฉพาะภาพประกอบของเมือง ตัวละคร สถานที่ และองค์ประกอบต่าง ๆ ภายในจักรวาล

ในช่วงแรก อาร์ตจะวาดภาพร่างต้นฉบับขึ้นมาก่อน แล้วใช้ AI ช่วยเติมสี แสง บรรยากาศ และรายละเอียด เพื่อทำให้ภาพร่างกลายเป็นภาพที่สมบูรณ์มากขึ้น

แต่เมื่อข้อมูลของพาสเทเลียเพิ่มขึ้น จำนวนภาพที่ต้องสร้างก็มากขึ้นตามไปด้วย อาร์ตเริ่มเหนื่อยจากการต้องร่างภาพทุกภาพด้วยตัวเอง จึงค่อย ๆ ปรับกระบวนการทำงานและให้ AI เข้ามาช่วยสร้างภาพมากขึ้น

อย่างไรก็ตาม แนวคิดหลักยังคงมาจากอาร์ตค่ะ

อาร์ตเป็นผู้ออกแบบตัวละคร ออกแบบเครื่องแต่งกาย กำหนดฉาก สี บรรยากาศ องค์ประกอบ และรายละเอียดสำคัญของโลกพาสเทเลีย ส่วน AI ทำหน้าที่ช่วยถ่ายทอดแนวคิดเหล่านั้นออกมาเป็นภาพที่สมบูรณ์ เพื่อให้งานสามารถเดินหน้าต่อไปได้ทันกับเรื่องราวอันกว้างใหญ่

สำหรับอาร์ต AI จึงไม่ได้เข้ามาแทนที่ความคิดของผู้สร้าง แต่เป็นเครื่องมือที่ช่วยให้สิ่งซึ่งอยู่ในจินตนาการปรากฏออกมาให้มองเห็นได้รวดเร็วขึ้น

ส่วนทักษะการวาดภาพที่สั่งสมมาตลอดหลายปีไม่ได้สูญหายไปไหน ประสบการณ์เหล่านั้นทำให้อาร์ตสามารถออกแบบ มองเห็นองค์ประกอบ วิเคราะห์ภาพ และกำกับทิศทางของงานได้อย่างที่ต้องการ

ท้ายที่สุดแล้ว เส้นทางของนักวาดและนักเขียนอาจไม่ได้แยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง

อาร์ตเพียงนำทักษะจากเส้นทางเดิมมาใช้สร้างโลกบนเส้นทางที่เพิ่งค้นพบว่าอยากเดินต่อไปจริง ๆ

ขอบคุณที่เปิดประตูเข้ามา

ขอขอบคุณผู้อ่านทุกคนที่เปิดใจให้กับพื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้ และยินดีต้อนรับทุกความคิดเห็นที่ส่งเข้ามา ไม่ว่าจะผ่าน TikTok, Facebook Fanpage, YouTube Channel หรือช่องทางอื่นที่ทุกคนได้พบกับอาร์ตและพาสเทเลีย

ทุกข้อความ ทุกความคิดเห็น และทุกคนที่หยุดมองพาสเทเลีย แม้เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ล้วนเป็นกำลังใจสำคัญของอาร์ตเสมอ

อาร์ตไม่รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะยาวไกลเพียงใด แต่สิ่งหนึ่งที่อาร์ตรู้แล้วคือ เมื่อได้กลับมาเขียนเรื่องราวอีกครั้ง อาร์ตไม่ได้รู้สึกว่ากำลังเริ่มต้นทำสิ่งใหม่ทั้งหมด

อาร์ตเพียงกำลังเปิดประตูบานเดิม

ประตูซึ่งไม่เคยปิดตาย และยังคงรอให้อาร์ตกลับบ้านเสมอ

ขอขอบคุณจากใจจริงค่ะ
อาร์ต — ผู้สร้างพาสเทเลีย

ARTY.ARTS